Aikido

Aikido (w wolnym tłum. droga harmonii ducha) jest sztuką walki, którą na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku utworzył Japończyk Morihei Ueshiba, w kręgach Aikido tytułowany również jako O'Sensei (tłum. wielki mistrz). Ideowo Aikido ściśle nawiązuje do tradycji budo a wywodzi się głównie z późnych form daito-ryu aiki-jutsu (którym kształt nadał Sokkaku Takeda, nauczyciel O'Sensei-a) oraz japońskiej szermierki - ken-jutsu.

Techniki aiki-jutsu pierwotnie wywodziły się z rzemiosła wojennego: służyły do tego aby albo trwale zranić przeciwnika, albo wręcz pozbawić go życia. O'Sensei, choć przez wiele lat doskonalił ten śmiercionośny styl walki, po swoich doświadczeniach na wojnie rosyjsko-japońskiej poczuł potrzebę odejścia od agresji i zniszczenia i rozpoczął tworzenie własnego stylu, który wciąż pozwalałby na samoobronę nie wyrządzając przy tym krzywdy napastnikowi.

Aikido w swoim założeniu jest więc sztuką defensywną. Podczas treningu atak służy jedynie do zasymulowania sytuacji zagrożenia. Z drugiej strony, ćwiczone najczęściej w parach formy Aikido wymagają równego zaangażowania zarówno atakującego (uke), jak i broniącego się (tori): uke atakuje z pełną determinacją, tori na ten atak odpowiada jedną z technik Aikido, którą z kolei uke przyjmuje i absorbuje. Taki podział ról, gdzie nie ma kontrataku, a co za tym idzie - wzajemnej rywalizacji, powoduje, że Aikido często odbierane jest jako sztuczne, z góry zaaranżowane albo mało skuteczne. Wynika to z aspektu Aikido, który szczególnie wyróżnia je spośród pozostałych sztuk walki: Aikido bowiem nie polega na pokonaniu przeciwnika, lecz na wzajemnym partnerskim samodoskonaleniu za pośrednictwem ustalonych form.